InloggenInloggen
Merk
Model
Prijs
Diameter
Jaar
Locatie
Meer
Uw selectie

Uw selectie

Uw selectie

Uw zoekopdracht heeft helaas geen resultaten opgeleverd
Uw selectie

Uw zoekopdracht heeft helaas geen resultaten opgeleverd
Uw selectie

Uw zoekopdracht heeft helaas geen resultaten opgeleverd
Algemene informatie
Soort horloge
Referentie
Meer...
Nieuw/tweedehands
Beschikbaarheid
Geslacht
Staat
Meer...
Inbegrepen bij de levering
Eigenschappen & functies
Opwinden
Materiaal horlogekast
Meer...
Wijzerplaat
Meer...
Glas
Meer...
Functies
Meer...
Hoogte
Meer...
Materiaal lunette
Meer...
Uurmarkeringen
Waterdicht
Meer...
Overig
Meer...
Horlogeband
Materiaal horlogeband
Meer...
Breedte bandaanzet
Meer...
Kleur horlogeband
Meer...
Materiaal sluiting
Meer...
Annuleren
Omega Speedmaster Professional Moonwatch

Sorteren op

Omega Speedmaster Moonwatch Professional Plexy Neu Inkl Mwst Omega Speedmaster Moonwatch Professional Plexy Neu Inkl Mwst Meteen leverbaar 3.150  DE 24 2012

Tussen hemel en aarde: de Speedmaster Professional

De Omega Speedmaster Professional: het horloge waarmee de mensheid voor het eerst de maan betrad. Het horloge geniet nog steeds van de toen verworven roem. Voor geen enkel ander model van het Zwitserse merk bestaat meer interesse.

Hoogtepunten van de Omega Speedmaster Professional

  • Beroemde tijdmeter: officieel astronautenhorloge
  • Door de NASA uitvoerig getest
  • Chronograafmechanisme met handopwinding
  • Tachymeterschaal
  • Keuze tussen saffierglas en plexiglas

Geslaagd voor strenge tests

Technisch gezien is de Speedmaster Professional een chronograaf. Het roestvrijstalen handopwindhorloge is afkomstig van Omega, één van de Zwitserse topmerken op het gebied van luxehorloges. De tijdmeter beschikt bovendien over een lunette met tachymeterschaal.
Maar dat is nog niet eens de halve waarheid over de door de fans liefdevol gedoopte "Speedy". Het indrukwekkende verhaal begint in de herfst van 1964, toen de NASA zijn selectieprocedure voor astronautenhorloges opstartte. Terwijl de instantie de overige uitrusting van de ruimtevaarders speciaal liet maken, greep ze voor de horloges terug op reeds bestaande exemplaren. De horloges werden niet zomaar gekozen, maar aan een grondige controle onderworpen. Op het programma stonden hoge temperaturen van 93°C, vrieskou van -18°C evenals luchtvochtigheid van 95%, hevige stoten, onder- en bovendruk en vibraties.
Begin maart 1965 koos de ruimtevaartorganisatie voor de Omega Speedmaster: het enige geselecteerde horloge dat alle tests doorstond. Kort daarna, bij de Gemini 3-vlucht van 23 maart 1965, rustte de NASA haar astronauten voor de eerste keer officieel uit met het horloge. Ongeveer twee maanden later droeg Edward White een Speedmaster Professional bij de eerste Amerikaanse ruimtewandeling. Ook onder de buitengewone condities van het luchtledige werkte het horloge naar behoren.
Na het verkrijgen van het NASA-certificaat en vier jaar voor de maanlanding voorzag Omega de Speedmaster van de toevoeging "Professional". Zijn première in het heelal beleefde het model echter al in 1962, toen de astronaut Walter Schirra zijn privé-exemplaar van de Speedmaster meenam naar het project Mercury-Atlas 8 en zes keer rond de aarde cirkelde.

Een Omega Speedmaster Professional kopen

Er is geen ander horloge dan de "Speedy" waarbij mythe en techniek zo met elkaar versmelten. Als u ervoor kiest een Speedmaster Professional te kopen, koopt u een horloge met een bijzondere geschiedenis. Onder horlogeliefhebbers en verzamelaars is het één van de meest geliefde modellen. Ook qua functionaliteit scoort het behoorlijk: met de stopwatch kunt u de tijd opnemen en de tachymeterschaal op de vaste lunette maakt het mogelijk gemiddelde snelheden te berekenen.
Een originele Speedmaster uit de jaren 60 heeft een horlogeglas van kunststof. De voordelen hiervan zijn dat het niet splintert en goedkoop te maken en te vervangen is. Uit veiligheidsredenen was het voor de NASA belangrijk dat het glas niet kon versplinteren. Omega noemde dit plexiglas "hesalite". Tot op de dag van vandaag vinden we nog steeds zulke uitvoeringen in het assortiment van Omega. Fervente "Speedy"-aanhangers geven zelfs de voorkeur aan de varianten met hesalite. De exemplaren kunt u vinden via het referentienummer 311.30.42.30.01.005. Deze variant van de "Moonwatch" lijkt het meest op het horloge uit de jaren 60 en nieuw kost het ongeveer 3500 euro.
Praktische overwegingen spreken daarentegen in het voordeel van krasvast saffierglas. Deze modellen hebben het referentienummer 311.30.42.30.01.006 en kosten 300 euro meer.
Bij de kalibers moet u letten op het verschil tussen 1861 en 1863. Technisch gezien zijn ze identiek. De 1863-uurwerken zijn echter mooier gedecoreerd in vergelijking met de standaarduitvoering 1861. Om die reden worden de modellen met glazen bodem uitgerust met een 1863.
Met een diameter van 42 millimeter is de "Moonwatch" redelijk imposant. Een kleiner alternatief is de Speedmaster Automatic "Reduced". Omega produceerde dit horloge van 1988 tot 2012. Qua design lijkt het op de Professional. Omwille van zijn diameter van 39 mm past het goed om een smallere pols. Voor 1700 euro kunt u een exemplaar in goede tot heel goede staat vinden.
Twee varianten van de Speedmaster Professional zijn uitgerust met een maanfase. De uitvoering van 42 millimeter heeft het referentienummer 3876.50.31 en kost ongedragen ongeveer 4000 euro. De grotere versie heeft een diameter van 44,25 mm en is terug te vinden via het referentienummer 311.33.44.32.01.001. Hiervoor telt u ongeveer 7500 euro neer.
Wie een originele Speedmaster Professional uit de tijd van de maanlandingen zoekt, moet uitkijken naar de referentienummers 105.012 en 145.012. Bij het betreden van de maan droeg de astronaut Buzz Aldrin een 105.012, terwijl zijn collega Michael Collins een 145.012 om de pols had. Neil Armstrong liet zijn Speedmaster aan boord van de maanlander, omdat de boordklok stuk was. Een 105.012 uit midden van de jaren 60 is zeldzaam. De waarde hangt op de eerste plaats af van de toestand en op de tweede plaats of de doos en papieren er nog bij zijn. Een oud exemplaar kost duidelijk meer dan een nieuwe Speedmaster Professional en overschrijdt af en toe de grens van 10 000 euro. Een heel goed bewaarde 145.012 is iets goedkoper, maar kost ook niet veel minder dan het voorgaande model.
De overgang van het referentienummer 145.012 naar 145.022 ging gepaard met een overgang van het kaliber 321 naar 861. Omega geeft aan dat het uurwerk 861 robuuster is. Een gedragen Speedmaster Professional 145.022 kunt u vinden voor 3000 à 4000 euro – duidelijk goedkoper dan de twee voorgaande modellen. Zolang de functionaliteit voor u belangrijker is dan de verzamelwaarde, is de 145.022 een goede aankoop waarvan de waarde mogelijk stijgt. Omega produceerde dit model met het kaliber 861 tot en met 1997.
Als u liever een Professional met gekleurde accenten heeft, komt het horloge met referentienummer 311.30.42.30.01.004 in aanmerking. De rand van de wijzerplaat is rood-wit geruit. Een bijzondere eigenschap waardoor deze variant opvalt tussen de normaal gezien donkere modellen. Het horloge kreeg de bijnaam Tintin naar de stripheld van de Belgische tekenaar Hergé. Bij ons is Tintin beter bekend onder de naam Kuifje. In een van zijn avonturen Raket naar de maan (1953) speelt een rood-wit geruite raket met de naam X-FLR 6 een centrale rol. Bij het ruitjespatroon van deze raket haalde de designers hun mosterd voor de vormgeving bij de ongewone Speedmaster Professional. Als u dit horloge koopt, kunt u gelijk een leuk verhaal over zijn ontstaan vertellen – naast alle verhalen die de ronde doen over de "Speedy".

Omega in het kort

  • Hesalite iets goedkoper dan saffierglas
  • Referentienummers 105.012 en 145.012 gebruikt door de Apollo 11-astronauten
  • Modellen van voor 1968 waardevol voor verzamelaars
  • Groot aanbod bij referentienummer 145.022
  • Gelimiteerde speciale editie ter ere van de Silver Snoopy Award

Al meer dan 50 jaar hetzelfde design

De uitvoering van 1962 was reeds een chronograaf met hulpwijzerplaten op drie, zes en negen uur. Voor de kleine seconde was die op negen uur verantwoordelijk, op de twee andere kon de gestopte tijd in minuten en uren afgelezen worden. Daaraan is tot op vandaag even weinig veranderd als aan de edelstalen kast, de zwarte wijzerplaat met witte markeringen en de lunette met tachymeter. De stopwatchfunctie wordt nog steeds via de drukknoppen boven en onder de kroon bediend. Voor de ruimtevluchten verving een lange textielen band de gebruikelijke lederen of edelstalen armband om het horloge ook over het ruimtepak te kunnen dragen.
Op 21 juli 1969 zette Neil Armstrong als eerste mens voet op de maan. Omdat de klok aan boord van zijn maanlander stuk was, liet hij zijn Speedmaster ter vervanging liggen en deed de historische stap op de maan zonder polshorloge. Een kwartier later zorgde zijn collega Buzz Aldrin ervoor dat de Speedmaster toch ten tonele verscheen op de aardsatelliet. Aldrins horloge is sinds 1971 spoorloos verdwenen. Hij stuurde het op naar het National Air and Space Museum in de Amerikaanse hoofdstad Washington D.C., maar het kwam nooit aan. De Speedmaster van de twee andere astronauten van Apollo 11, Neil Armstrong en Mike Collins, worden wel tentoongesteld in het museum.

"Houston, we’ve had a problem."

De missie Apollo 13 was gedoemd te mislukken – maar dat was buiten de Speedmaster gerekend. Hoewel zijn optreden slechts 14 seconden duurde, maakte het horloge een diepe indruk. Vanwege een ernstig technisch defect – een geëxplodeerde zuurstoftank – moesten de Amerikanen de geplande maanlanding staken. Commandant Jim Lovell meldde zich bij het grondstation met de intussen wereldberoemde woorden "Houston, we've had a problem". Van toen af aan telde enkel de veilige terugkeer naar de aarde. Daarvoor moesten de astronauten hun koers wijzigen en de motoren van hun maanlander gedurende 14 seconden ontsteken. Astronaut Jack Swigert gebruikte zijn Speedmaster om dit te timen en de manoeuvre lukte. Anders zou de Apollo 13 de aarde op 60 000 km gemist hebben en in het omvangrijke heelal verdwenen zijn.
De Speedmaster Professional kreeg voor zijn rol bij de redding van Apollo 13 de Silver Snoopy Award: de hoogste onderscheiding die de NASA uitreikt voor verdienste bij een bemande ruimtevlucht. De Hollywoodverfilming van dit spannende avontuur heeft de reputatie van de Speedmaster Professional nog verder uitgebouwd. Na het draaien van de film werd hoofdrolspeler Tom Hanks ook gespot met een "Speedy". Ter ere van de geslaagde Apollo 13 bracht Omega twee gelimiteerde speciale uitgaves uit met Snoopy op de wijzerplaat en het deksel.
Het einde van het Apolloprogramma in 1972 betekende niet het einde van de Speedmaster Professional als astronautenhorloge. Ook bij de Spaceshuttlemissies was het van de partij.

Ook het kaliber blijft het origineel trouw

Sinds de tijd van de Apollomissies is niet enkel het uiterlijk, maar ook het uurwerk van de Speedmaster zo goed als onveranderd gebleven. Omega gebruikt de kalibers 1861 en 1863 die bijna hetzelfde gebouwd zijn en handmatig opgewonden worden. Ze beschikken over een gangreserve van 48 uur en tikken met 21 600 halve omwenteling per uur (a/h). Tot 1968 lag deze waarde nog bij 18.000 a/h. Toen werd het uurwerk vervangen door het kaliber 861, dat sinds 1997 onder de naam 1861 bekend is.
De huidige editie van het maanhorloge draagt de diameter van de edelstalen kast in zijn naam; Speedmaster Professional 42 mm. Het is bestand tegen een druk van 5 bar (50 meter) en dus ook geschikt om mee te zwemmen.

Ook onderweg in het heelal: Breitling & Fortis

Ondanks de dominerende positie van de Speedmaster Professional is Omega niet het enige merk met ruimtehorloges. In mei 1962 vloog de astronaut Scott Carpenter drie keer rond de aarde en maakte van de Breitling Navitimer zo het eerste polshorloge met stopwatchfunctie in het heelal. Ook de Russen stellen Zwitserse kwaliteit op prijs tijdens hun ruimtevluchten. Zij lieten hun keuze vallen op de Official Cosmonauts Chronograph van Fortis. De Breitling Navitimer is een van de bekendste pilotenhorloges en ook Fortis is een vaste waarde in deze sector. De Speedmaster vindt zijn oorsprong daarentegen niet in de luchtvaart, maar in de racesport, wat ook zijn naam verklaart. Het horloge verscheen in 1957 en werd ontworpen om met name rondetijden te meten met de stopwatchfunctie. De tachymeterschaal diende om snelheden over een vastgelegde afstand te berekenen.